ตอนที่ 11 นัดพบ

เพราะอีกฝ่ายเป็นสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าพันธุ์ ซูหยางจึงไม่กล้าล่วงเกิน ยังรักษาระยะปลอดภัยอย่างมีสติพอสมควร

เธอชี้ไปที่เสื้อคลุมผู้ชายที่คลุมอยู่บนตัว แล้วถามว่า “เสื้อตัวนี้ คุณเป็นคนคลุมให้ฉันหรือคะ”

เถาวัลย์สีเลือดพยักหน้า

“ขอบคุณนะคะ” ซูหยางกล่าว

เถาวัลย์สีเลือดนิ่งอยู่ข้างหนึ่ง ไม่ขยับเขยื้อน

บนไหล่ของซูหยาง เห็ดน้อยก็เหมือนซูหยาง จ้องเถาวัลย์สีเลือดด้วยสายตาจ้องเขม็ง

ซูหยางทั้งรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและเกรงขามเถาวัลย์สีเลือดเส้นนี้

แต่เห็ดน้อยเรียบง่ายกว่ามาก มันจ้องเถาวัลย์สีเลือดแล้วมีเพียงความคิดเดียว คือหอมจัง หอมจัง หอมจัง อยากกินจัง อยากกินจัง อยากกินจัง……

ซูหยางรับรู้ความคิดที่ส่งมาจากเห็ดน้อยได้ ชั่วขณะหนึ่งเธอก็ไม่รู้ควรรับมืออย่างไร……