ตอนที่ 14 ความเป็นจริงช่างโหดร้ายและแห้งแล้ง

เคอเหมยอวี๋กัดฟันควบคุมเสียงลมหายใจ แม้ดวงตาจะคลอไปด้วยหยาดน้ำสะท้อนประกาย นางเพียงแสยะยิ้มบาง ๆ แล้วชี้ไปยังข้อเท้า

“เห็นหรือไม่ ร่างกายเจ้ายังฟื้นตัวไม่ดี กลับวิ่งวุ่นไปทั่วจนข้อเท้าแพลงแล้วกระมัง?” พี่ห้าพึมพำ ก่อนจะวางเด็กหัวผักกาดแดงตัวน้อยในอ้อมแขนลงอย่างยอมจำนน แล้วเปลี่ยนมาอุ้มเคอเหมยอวี๋ขึ้นแนบอก

เคอเหมยอวี๋หลับตาลงอย่างว่าง่าย พลางซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา เพื่อบดบังใบหน้าที่ชวนให้ผู้คนริษยาของตนเอง

“เสี่ยวเวิ่น ภารกิจนี้ข้าทำไม่ได้จริง ๆ เปลี่ยนเป็นภารกิจอื่นได้หรือไม่?” นางเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน

แม้เคอเหมยอวี๋จะมิใช่คนชอบแข่งขันเอาชนะผู้อื่น ทว่านางเคยชินกับการที่พลังพิเศษไหลเวียนอยู่ทั่วร่างมานานแล้ว จะให้นางทนรับสภาพอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง อีกทั้งยังควบคุมอาการโง่เขลาราวกับกำลังหลงรักใครสักคนไม่ได้ได้อย่างไร!