กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ชิงฮวา
ตอนที่ 132 ดอกพุดจีนในรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้า อัจฉริยะข้อมูลชุนรื่อเมี่ยวอวี้
แววตาของซูเฉินจิ่นฉายความสงสัยวูบหนึ่ง เขาจ้องมองผู้อาวุโสโอสถที่ดูสุขุมมั่นคงดั่งขุนเขาตรงหน้าแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ผู้อาวุโสโอสถ ท่านเคยได้ยินชื่อคุณหนูชุนรื่อที่ท่านถังปินกล่าวถึงหรือไม่? นาง... เป็นสตรีเช่นไรกันแน่?”
ผู้อาวุโสโอสถลืมตาที่ปิดสนิทขึ้นช้าๆ ราวกับสามารถมองทะลุผ่านความลวงทั้งปวงได้ เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วกล่าว “คุณหนูชุนรื่อ นางเป็นสตรีที่มีประเด็นถกเถียงในยุทธภพไม่น้อย ชื่อของนางเปรียบดั่งแสงอาทิตย์อุ่นในฤดูใบไม้ผลิ อบอุ่นและเจิดจ้า แต่เรื่องราวเบื้องหลังกลับเปรียบดั่งพายุฝนในฤดูใบไม้ผลิที่ยากจะหยั่งถึง แม้ข้าจะเคยพบหน้านางเพียงครั้งเดียว แต่กิริยาและสง่าราศีของนางกลับทำให้ข้าไม่อาจลืมเลือนจนถึงทุกวันนี้”
ซูเฉินจิ่นฟังจนเคลิบเคลิ้ม อดไม่ได้ที่จะถามต่อ “เช่นนั้นนาง... เป็นคนอย่างไรหรือ?”
ผู้อาวุโสโอสถยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า “เดี๋ยวเจ้าก็จะได้พบนางแล้ว ในใจของทุกคนต่างมีคุณหนูชุนรื่อในแบบของตน สิ่งที่เจ้าเห็น อาจไม่เหมือนกับสิ่งที่ข้าเห็นก็เป็นได้”
ยามนี้ สายลมดั่งเส้นไหมพัดผ่านทุกซอกมุมของมหาวิทยาลัยเจียงต้าเบาๆ นำพาความเย็นฉ่ำของค่ำคืนฤดูร้อนมาด้วย ราวกับเสียงกระซิบของคนรัก อ่อนโยนและละเอียดอ่อน
มันพัดผ่านพุ่มไม้หนาทึบ ลูบไล้ผืนหญ้าที่กำลังหลับใหล และสุดท้ายก็พัดไปทางพุ่มดอกพุดจีนอันเงียบสงบเหล่านั้นอย่างแผ่วเบา