Chapter 0129

ตอนที่ 129 กู้ซินเหลียงคุยสายหวานสิบนาที ถังปินเอ่ยเชิญซูเฉินจิ่นอีกครั้ง

ม่านราตรีค่อย ๆ คลี่คลุมลงมาดั่งน้ำหมึกที่สาดกระจาย ในสวนที่เงียบสงัดมีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้เบา ๆ

ในยามค่ำคืนที่ลึกล้ำนี้ กู้ซินเหลียงยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างที่อาบไล้ด้วยแสงจันทร์ ชุดคลุมยาวพริ้วไหวไปตามสายลม ราวกับภาพวาดพู่กันจีนที่กำลังเคลื่อนไหว

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาที่ลึกล้ำดั่งดวงดาวคู่นั้นราวกับจะทะลุทะลวงความมืดมิดของท้องฟ้ายามค่ำคืน เข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจผู้คน

ทันใดนั้น ริมฝีปากบางของกู้ซินเหลียงก็ขยับเอ่ย เสียงนั้นดุจสายน้ำใสในลำธารกลางหุบเขาช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิที่ไหลริน แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและความกระจ่างใสที่ยากจะสังเกตเห็น

เสียงนี้ก้องกังวานในอากาศยามค่ำคืน แม้แต่อากาศรอบข้างก็ราวกับถูกความเงียบสงบนี้เข้าครอบงำ จนกลายเป็นความนุ่มนวลและเงียบเชียบ

กู้ซินเหลียงเอ่ยปากช้า ๆ ทุกคำพูดราวกับผ่านการขัดเกลามานับพันครั้ง เปล่งประกายเจิดจ้าและส่องแสงอันน่าหลงใหล

“นักศึกษาเสี่ยวจิ่น” เขาเรียกเบา ๆ “ผมได้ยินมาว่า วันนี้คุณถังปินตั้งใจรั้งตัวคุณไว้ โดยหวังว่าคุณจะลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง ใช้ฝีมือการทำอาหารอันยอดเยี่ยมของคุณ สร้างสรรค์งานเลี้ยงที่ตระการตาที่สุดทั้งทางสายตาและรสสัมผัส ใช่หรือไม่”

เมื่อซูเฉินจิ่นได้ยินคำพูดเหล่านั้น แววตาของเธอก็ฉายประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาในทันที ราวกับดาวตกที่พาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ชั่วพริบตาแต่เจิดจ้า