กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ชิงฮวา
ตอนที่ 121 ซูเฉินจิ่นเข้าสู่ห้องทดลองของถังปิน ดอกมะลิที่กู้ซินเหลียงปลูกไว้หน้าหน้าต่าง
แสงอรุณรุ่งยามเช้ายังไม่ทันเปิดม่านแห่งผืนดิน แสงแดดสีทองเส้นแรกยังไม่ทันได้ปลุกโลกให้ตื่นขึ้นอย่างอ่อนโยน ความฝันอันแสนหวานของซูเฉินจิ่นก็ถูกเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันฉีกกระชากออกอย่างไม่ปรานี
ท่วงทำนองของเสียงเรียกเข้านั้นมีเอกลักษณ์และคุ้นเคย ราวกับทำนองที่กู้ซินเหลียงถักทอขึ้นด้วยมือของเขาเอง ทั้งเบาสบายและไม่ทิ้งจังหวะเฉพาะตัว เหมือนกับสไตล์ของเขาที่มักจะเป็นเช่นนั้นเสมอ จนทำให้ผู้คนไม่อาจละเลยได้
“นักศึกษาเสี่ยวจิ่น ตื่นได้แล้ว!” เสียงของกู้ซินเหลียงจากปลายสายนั้นชัดเจนและสดใส ราวกับสายลมแรกของยามเช้า เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่ไม่อาจต้านทานได้ ทะลุผ่านสายโทรศัพท์ไปถึงหูของซูเฉินจิ่น “วันนี้เธอต้องไปกับฉันสักที่ มีเรื่องสำคัญน่ะ”
ซูเฉินจิ่นขยี้ดวงตาที่ยังคงงัวเงีย ความเหนื่อยล้าที่หางตายังไม่จางหายไปหมดสิ้น ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความเกียจคร้านเล็กน้อย “เฮ้อ ฉันยังไม่ได้หวีผมเลยนะ คุณเป็นแบบนี้ทุกทีเลย เช้าตรู่ขนาดนี้”
กู้ซินเหลียงคุ้นเคยกับการบ่นของเธอจนเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว ในคำพูดของเขาเผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์โดยไม่ตั้งใจ ราวกับว่าเขาได้ล่วงรู้ถึงอารมณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดของเธอมานานแล้ว
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความหนักแน่นว่า “เสี่ยวจิ่น ฉันเผื่อเวลาให้เธอ 20 นาที อีก 20 นาทีเจอกันที่หน้าโรงอาหารนะ รีบหน่อยล่ะ อย่าให้ฉันรอนานเกินไปนะ”