Chapter 0120

ตอนที่ 120 เมืองเจียงเฉิงต้อนรับบุคคลลึกลับ รอยยิ้มงดงามริมทะเลสาบทรายเค็ม

ม่านราตรีคล้อยต่ำ แสงจันทร์ดุจเงินยวงสาดส่องลงบนใบหน้าที่ดูเด็ดเดี่ยวของเฉินฟางอวี๋

ดวงตาของเธอราวกับแอ่งน้ำลึกสองแห่งที่หยั่งไม่ถึง เปล่งประกายแสงที่ยากจะบรรยาย ทั้งมีความสุขุมจากการผ่านโลกมามาก และเผยให้เห็นความโหยหาและความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกที่ไม่รู้จัก

เฉินฟางอวี๋เผยอปากเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์ดุจสายน้ำใสที่ไหลรินในหุบเขา แฝงไว้ด้วยความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึงและความรู้สึกสะท้อนใจจาง ๆ

ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาดุจการเคาะลงบนสายใยแห่งหัวใจ ก่อให้เกิดความรู้สึกสั่นสะเทือนตามไปเป็นระลอก

“ปานของเทียนอี้ ฉันเคยพบเห็นโดยบังเอิญบนแขนของยอดฝีมือเร้นโลกในตำนานท่านหนึ่งบนยอดเขาภูเขาไท่หาง”

ในคำพูดของเธอเต็มไปด้วยการรำลึกถึงความหลังและความรู้สึกสะเทือนใจ “นั่นเป็นตราดอกเหมยที่ไม่มีใครเหมือน ราวกับถูกสลักเสลาโดยฝีมือสวรรค์ งดงามไร้ที่ติ กลีบดอกแต่ละกลีบราวกับมีชีวิต ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ชวนให้จดจำตั้งแต่แรกเห็น”

เฉินฟางอวี๋หลับตาลง ราวกับเห็นตราดอกเหมยนั้นอีกครั้ง ปาฏิหาริย์ที่ทำให้เธอยังคงไม่อาจลืมเลือนจนถึงทุกวันนี้

ตราดอกเหมยนั้น ไม่ใช่แค่รอยประทับ แต่เป็นตำนานที่เกี่ยวกับโชคชะตา เกี่ยวกับเทียนอี้ และเกี่ยวกับการสืบทอด