Chapter 0097

ตอนที่ 97 คังตวนเฉินเซียงผู้มีรอยยิ้มซ่อนอยู่ในเงามืด และสติปัญญาของกู้ซินเหลียง

คังตวนเฉินเซียงมาถึงดาดฟ้าด้วยอาการหอบเหนื่อย ความร้อนรนในใจของนางเปรียบเสมือนเมฆดำบนขอบฟ้าที่ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นพายุฝน

ทว่าเมื่อนางขึ้นไปยังจุดสูงสุดของดาดฟ้า กลับเห็นเพียงลานกว้างที่ว่างเปล่าและเส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไป

นางรีบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร่างของกู้ซินเหลียงได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงลั่วเซินที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง แผ่นหลังของเขาดูโดดเดี่ยวอย่างยิ่งท่ามกลางแสงอรุณรุ่ง

ลั่วเซินดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง เขาค่อย ๆ หันกลับมา สายตาของเขากวาดผ่านฝูงชนและหยุดลงที่ร่างของคังตวนเฉินเซียงในที่สุด

แววตาของเขาลึกซึ้งและแน่วแน่ ราวกับมองทะลุทุกสิ่ง

คังตวนเฉินเซียงเห็นดังนั้นหัวใจก็บีบรัด นางรีบก้าวเข้าไปหาแล้วคว้ามือของลั่วเซินไว้แน่น

เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยพลางถามว่า “ลั่วเซิน เราถูกเปิดโปงแล้วหรือ?”

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความไม่มั่นคงและวิตกกังวล ราวกับจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

ลั่วเซินพลันนึกถึงตอนที่พบกับคังตวนเฉินเซียงครั้งแรก นั่นเป็นยามบ่ายวันหนึ่งที่หน้ามหาวิทยาลัยเจียงต้า คังตวนเฉินเซียงในฐานะอาสาสมัครกำลังชี้ทางให้แขกที่มาเยือนมหาวิทยาลัย ใบหน้าของนางเล็กจิ้มลิ้มประณีตราวกับหยาดน้ำค้างยามเช้าที่ใสกระจ่าง ดวงตาคู่นั้นยิ่งสุกสกาวดั่งดวงดาว เป็นประกายด้วยความเฉลียวฉลาดและมีชีวิตชีวา