เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ชิงฮวา
ตอนที่ 67 พิธีกรรมใหม่ในอาณาเขตลับฉือโหยว ต้นไม้แห่งการเติบโตในมิติกลิ่นโอสถเหี่ยวเฉา
ม่านราตรีเปรียบดั่งภาพวาดอันล้ำลึกที่ค่อย ๆ คลี่ขยายออก ย้อมท้องฟ้าทั้งผืนให้กลายเป็นสีดำอันลึกลับและเคร่งขรึม
ในค่ำคืนที่เงียบสงัดนี้ แสงไฟระยิบระยับประดับประดาอยู่บนขอบฟ้า ราวกับนักเดินทางที่หลงทางในจักรวาลอันเวิ้งว้าง กำลังมองหาประภาคารเพื่อนำทางกลับบ้าน
สายลมพัดแผ่วเบา นำพาความเย็นเยียบของยามค่ำคืนผ่านแก้มของซูเฉินจิ่นไปอย่างแผ่วเบา ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
ซูเฉินจิ่นยืนพิงหน้าต่างอย่างโดดเดี่ยว ร่างของเธอภายใต้แสงจันทร์อันริบหรี่ดูอ้างว้างยิ่งกว่าเดิม
หูโทรศัพท์ในมือเชื่อมโยงโลกของเธอกับพ่อซูต้าลี่เข้าด้วยกัน หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
การได้คุยกับพ่อทุกครั้งถือเป็นการแลกเปลี่ยนอันล้ำค่า และเป็นช่องทางสำคัญที่ทำให้เธอได้รับรู้สถานการณ์ทางบ้าน
“พ่อคะ ช่วงนี้ทางบ้านเป็นอย่างไรบ้างคะ?” ซูเฉินจิ่นถามเสียงเบา น้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความคาดหวังและความห่วงใย
ปลายสาย เสียงของซูต้าลี่ดูหนักแน่นและทรงพลัง ราวกับขุนเขาที่มั่นคง มอบความอุ่นใจให้เธออย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“ก็เรื่อย ๆ นะ เทียนอี้พูดได้แล้ว! ทางบ้านซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เทียนอี้เยอะเลย พี่สะใภ้เจียงเยว่ของลูกช่วงนี้กำลังหัดดัดผม เธอทำผมให้แม่กับตัวเธอเองด้วย สวยมากเลยล่ะ!” คำพูดของพ่อเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อครอบครัวและความกระตือรือร้นในการใช้ชีวิต ภาพวาดครอบครัวอันอบอุ่นค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของซูเฉินจิ่น