Chapter 0047

ตอนที่ 47 ซูเฉินจิ่นได้รับของขวัญชิ้นเล็ก เธอสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา

ซูเฉินจิ่นลืมเวลาเข้าเรียนไปเสียสนิท เธอจมดิ่งอยู่กับการเปลี่ยนแปลงที่ผันกลับของมิติกลิ่นโอสถ ทว่าเมื่อหันกลับมากลับพบโดยไม่คาดคิดว่ากู้ซินเหลียงยืนอยู่ด้านหลังของเธอ ราวกับขุนเขาตระหง่านที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบเชียบ

ท้องฟ้าประหนึ่งถูกสาดด้วยหมึกเข้ม ดวงดาราพร่างพราย แสงจันทร์หลั่งไหลลงมาราวกับสายน้ำตก

การมีอยู่ของเขาเปรียบเสมือนพลังที่มองไม่เห็น ทำให้บรรยากาศโดยรอบราวกับหยุดนิ่ง

กู้ซินเหลียงเฝ้ามองซูเฉินจิ่นอยู่อย่างเงียบ ๆ มาตลอด สายตาของเขาดุจดั่งเหยี่ยวที่แหลมคมและลึกล้ำ

เขาเห็นซูเฉินจิ่นในตอนนี้ผ่อนคลายลงแล้ว สายที่ตึงเปรี๊ยะในที่สุดก็คลายออก มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ

รอยยิ้มนั้นราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้า อบอุ่นและสว่างไสว ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจ

เขาสังเกตเห็นมิติกลิ่นโอสถในมือของซูเฉินจิ่น มันคือกล่องลูกบาศก์มารที่เต็มไปด้วยสีสันลึกลับ แฝงไว้ด้วยพลังลี้ลับที่ไม่มีที่สิ้นสุด

รอบตัวกล่องเปล่งประกายแสงสีทองจาง ๆ ราวกับดวงดาราที่เต้นเร่าอยู่บนฝ่ามือ ส่งกลิ่นหอมของโอสถที่ทำให้ผู้คนมึนเมา

บรรยากาศนั้นประหนึ่งแสงอาทิตย์แรกของยามเช้า ทะลุทะลวงจิตใจ อบอุ่นและชวนให้หลงใหล