Chapter 0042

ตอนที่ 42 คำแนะนำจากผู้อาวุโสโอสถ กับเวลาหนึ่งมื้อค่ำ

ผู้อาวุโสโอสถมีผมขาวดุจหิมะแต่ใบหน้าอ่อนเยาว์ ดูมีชีวิตชีวา รูปลักษณ์ภายนอกราวกับคนอายุเจ็ดสิบปี รูปร่างสูงโปร่งประหนึ่งต้นสนโบราณที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนาน

ผมของเขาขาวดุจหิมะ ไม่ยุ่งเหยิงแม้แต่น้อย ปลิวไสวไปตามสายลมเบา ๆ เพิ่มกลิ่นอายความเป็นเซียนให้ดูสูงส่งยิ่งขึ้น

แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา แต่ยังคงความน่าเกรงขามที่ดูสงบนิ่งแต่ทรงพลัง ทำให้ผู้คนไม่กล้าดูแคลน

ในมือของผู้อาวุโสโอสถถือไม้เท้าเอาไว้ ไม้เท้านั้นดูธรรมดาแต่กลับส่งกลิ่นหอมของเนื้อไม้จาง ๆ เห็นได้ชัดว่าทำขึ้นจากไม้ชั้นดีอย่างประณีต

เขาสวมชุดคลุมยาวสีเขียว ปักลวดลายเมฆและสมุนไพรอย่างงดงาม บ่งบอกถึงสถานะผู้รักษาของเขา

เมื่อเห็นซูเฉินจิ่น ประกายตาของผู้อาวุโสโอสถก็สว่างวาบขึ้นมาทันที นั่นเป็นแววตาแห่งความชื่นชมและยอมรับ แต่เพียงครู่เดียวเขาก็เก็บซ่อนมันไป แล้วกลับคืนสู่ความสุขุมลุ่มลึกดังเดิม

เขาเดินอย่างเชื่องช้ามาหยุดตรงหน้าซูเฉินจิ่น สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าของเธอในระดับสายตาเดียวกัน เขาปฏิบัติต่อเธอในฐานะผู้ใหญ่ที่มองเด็กคนหนึ่งอย่างเท่าเทียม ไม่มีท่าทีถือดีหรืออคติใด ๆ

“สวัสดี นักศึกษาเสี่ยวจิ่น” เสียงของเขาต่ำทุ้มและทรงพลัง แฝงไปด้วยมนต์สะกดบางอย่างที่ทำให้ผู้ฟังเชื่อถือโดยไม่รู้ตัว

“ฉันคือเจิ้งซู่เซิง อาศัยอยู่ที่เมืองเจียงเฉิง ฉันได้ยินมาว่าช่องทางจัดหาสมุนไพรของตลาดยาหัวหนานทั้งหมดอยู่ในมือเธออย่างนั้นหรือ?”