บทที่ 298 จางจื่อรั่งตกปลา ย่อมมีคนติดเบ็ด

บทที่ 298 จางจื่อรั่งตกปลา ย่อมมีคนติดเบ็ด

"ข้าเคยได้ยินแต่ว่าในวันที่สองหลังแต่งงาน เจ้าบ่าวจะแข้งขาอ่อนแรงจนลงจากเตียงไม่ไหว แต่ไม่เคยเห็นเจ้าบ่าวที่ไหนในวันที่สองหลังแต่งงานจะวิ่งมาตกปลา จื่อรั่ง นี่เป็นธรรมเนียมของที่ใดกัน?"

ริมลำธารอันเงียบสงบ จางเชียนนั่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้ เหยื่อตกปลาลอยข้ามดงพงหญ้าน้ำระลอกแล้วระลอกเล่า ก่อนจะตกลงสู่แอ่งน้ำ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ทว่าในข้องใส่ปลาข้างกายจางเชียนกลับไม่มีปลาตัวเล็กๆ แม้แต่ตัวเดียว

เมื่อได้ยินคำเย้าแหย่ของจูเก่อเลี่ยง จางเชียนก็เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันศีรษะ "ขงหมิงแต่งงานมาตั้งหลายปีแล้ว เรื่องน่าอายพรรค์นี้ก็อย่าหยิบยกมาพูดเลย!"

จูเก่อเลี่ยงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะฮ่าๆ ออกมา

"อย่าใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตนเองเลย!" จางเชียนเอ่ยขึ้นทันควัน

จูเก่อเลี่ยงรีบหยุดชะงัก แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "จื่อรั่ง เหตุใดเจ้าถึงชอบตกปลาเล่า?"