บทที่ 297 เรือนหอสุดอัศจรรย์ ความเข้าใจผิดอันพิลึกพิลั่น

บทที่ 297 เรือนหอสุดอัศจรรย์ ความเข้าใจผิดอันพิลึกพิลั่น

ในวันมงคลอันน่ายินดีเช่นนี้ ย่อมเป็นธรรมดาที่จางเชียนจะหนีไม่พ้น หลังจากเป้าซานเหนียงถูกสาวใช้ประคองส่งตัวกลับเข้าห้องหอ เขาก็ถูกผู้คนรั้งตัวไว้เพื่อร่ำสุราและร้องรำทำเพลง

กระทั่งท้องฟ้ามืดสลัวลง ทุกคนจึงทยอยกันแยกย้ายกลับไป

เจ้าเด็กกวนผิงยังเอะอะโวยวายจะขอหยอกล้อในเรือนหอ แต่แล้วก็ถูกจางเชียนเตะโด่งไล่ตะเพิดออกไปเสียก่อน!

จางเชียนดื่มสุราไปไม่น้อย ทว่ากลับไม่มีอาการเมามายแม้แต่น้อย

ครั้นผลักเปิดประตูห้อง เป้าซานเหนียงกำลังนั่งอยู่บนเตียง บนศีรษะคลุมด้วยผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง สองเท้าหดชิดเข้าหากันด้วยความประหม่าเขินอาย

จางเชียนปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบาแล้วก้าวเดินเข้าไปใกล้ จากนั้นก็ค้อมกายคารวะรอบหนึ่ง ยืดตัวขึ้น และเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงของนางออก ซึ่งธรรมเนียมนี้เรียกว่า "เจี่ยอิง"