บทที่ 276 จางจื่อรั่งขับลำนำเบญจมาศ ซุนจ้งโหมวมอบหยก

บทที่ 276 จางจื่อรั่งขับลำนำเบญจมาศ ซุนจ้งโหมวมอบหยก

ยิงเสือด้วยตนเองงั้นหรือ

ยลโฉมซุนหลังงั้นหรือ

ณ เวลานี้ หากลอกบทกวียอดนิยมมาสักบทเพื่อสรรเสริญเหล่าขุนนางเจียงตงให้ครบถ้วน ก็มีแต่จะช่วยส่งเสริมความโอหังกำเริบเสิบสานของขุนนางบุ๋นบู๊แห่งตงอู๋ ซึ่งไม่สอดคล้องกับผลประโยชน์ของฝ่ายหลิวเป้ย

ทว่าหากจะให้แต่งบทกวีเสียดสีสักบท เพลานี้ทั้งสองฝ่ายยังคงเป็นพันธมิตรกันอยู่ หากล่วงเกินจนแตกหักย่อมไม่ส่งผลดีต่อตนเองเช่นกัน

จางเชียนนึกแค้นจูเก่อเลี่ยงจนกัดฟันกรอด

ตงอู๋แห่งนี้นับว่ายุ่งยากที่สุด

มิตรภาพก็พูดได้ไม่เต็มปาก ความแค้นก็กล่าวได้ไม่เต็มคำ

ในยามนี้มิตรศัตรูล้วนยากจะแยกแยะ

เขาบอกว่าไม่อยากมาเจียงตง แต่จูเก่อเลี่ยงกลับดึงดันจะให้เขามา บัดนี้ดีล่ะ ความแค้นทั้งมวลที่จูเก่อเลี่ยงก่อไว้ ล้วนตกมาอยู่ที่เขาแต่เพียงผู้เดียว