บทที่ 222 ปล่อยหยางซงด้วยใจจริง ฝ่าเจิ้งเสนออุบายอีกครา

บทที่ 222 ปล่อยหยางซงด้วยใจจริง ฝ่าเจิ้งเสนออุบายอีกครา

"ท่านอาจารย์ หยางซงที่ปรึกษาของจางหลู่บอกว่าต้องการพบท่านขอรับ!" กวนผิงเข้ามารายงาน

จางเชียนกำลังคำนวณเงินรางวัลของเหล่าทหารอยู่กับสือเทาในห้อง ได้ยินกวนผิงกล่าวเช่นนั้นก็ลุกขึ้นยืนทันที

"ไอ้หยา!" จางเชียนตบศีรษะตนเอง สองวันนี้ยุ่งเสียจนเขาลืมผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงผู้นี้ไปเสียสนิท "พาตัวเขาเข้ามา!"

ชั่วครู่ต่อมา

"เข้าไป!" กวนผิงผลักไปทีหนึ่ง

หยางซงก้มหน้า ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย

"กวนผิง เจ้าปฏิบัติต่อท่านหยางไร้มารยาทเช่นนี้ได้อย่างไร" จางเชียนตำหนิ พลางเดินเข้าไปข้างหน้าด้วยตนเองเพื่อคลายเชือกมัดให้หยางซง "ท่านหยางเป็นแขกของเรา ไฉนจึงปฏิบัติต่อเขาเยี่ยงนี้เล่า"

บางคนจำต้องมัดไว้เพราะเกรงว่าจะสละชีพหลั่งโลหิตสังหารคนในระยะห้าก้าว ทว่าคนผู้นี้ตรงหน้า มัดไว้มิใช่ยกย่องเขาเกินไปหรือ