บทที่ 206 กลมเกลียวดั่งเสียงพิณ เจี่ยนยงมิใช่คนดาษดื่น

บทที่ 206 กลมเกลียวดั่งเสียงพิณ เจี่ยนยงมิใช่คนดาษดื่น

"แค่ก... แค่ก..." จูเก่อเลี่ยงค่อยๆ พลิกเปิดม้วนตำราบนโต๊ะ สายลมหนาวสายหนึ่งพัดเข้ามาในกระโจม ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะไอออกมาสองสามครั้ง

หญิงสาวข้างกายเห็นเช่นนั้น จึงก้าวเท้าแผ่วเบาเดินไปยังทางเข้า จัดการยึดม่านให้แน่นหนา จากนั้นจึงหยิบเสื้อคลุมผ้าไหมออกจากราว นำมาคลุมลงบนร่างของจูเก่อเลี่ยงอย่างทะนุถนอม

จูเก่อเลี่ยงหันศีรษะกลับมา ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มบางๆ

"เพลาค่ำมากแล้ว พักผ่อนแต่หัวค่ำเถิด พรุ่งนี้ค่อยดูต่อ!"

จูเก่อเลี่ยงส่ายหน้าพลางเอ่ย "หยวนจื๋อเพิ่งแต่งงาน ก็ต้องนำผู้คนเดินทางไปยังชานเมืองทั้งสี่จวิ้นเพื่อปลอบขวัญราษฎรที่หนีภัยลงใต้ ทำการขึ้นทะเบียนสำมะโนครัว ทั้งหมดก็เพื่อให้ทันก่อนการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิ ทั้งการรังวัดที่ดินและแจกจ่ายเมล็ดพันธุ์ข้าว ข้าเพียงแค่ตรวจดูฎีกาเอกสารก็นับว่าสบายกว่ามากแล้ว จะกล้าเกียจคร้านได้อย่างไร"

จูเก่อเลี่ยงกุมมือของหวงเย่ว์อิงพลางเอ่ย