บทที่ 202 หากมิใช่ผลไผ่มิยอมกิน หากมิใช่ตาน้ำหวานมิยอมดื่ม

บทที่ 202 หากมิใช่ผลไผ่มิยอมกิน หากมิใช่ตาน้ำหวานมิยอมดื่ม

"เวลานี้ท่านไม่ไปร่วมเฉลิมฉลองยินดีกับจางซงและฝ่าเจิ้ง แต่กลับมายังจวนของคนไร้ประโยชน์ที่ทำให้ท่านโจวมู่ขุ่นเคืองเช่นข้า คิดจะมาวางก้ามโอ้อวดต่อหน้าข้ากระนั้นหรือ"

นับตั้งแต่หลิวจางประกาศข่าวเรื่องการเชิญหลิวเป้ยเข้าสู่แดนสู่ ผู้คนที่มาเยี่ยมเยียนจางเชียนก็เพิ่มขึ้นทุกวี่วัน จางเชียนรู้ดีว่าหากจะตั้งหลักปักฐานในอี้โจวอย่างแท้จริง ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงการคบค้าสมาคมกับคนเหล่านี้ได้ จึงได้เปิดจวนต้อนรับทุกคนทีละคนและสนทนากันอย่างละเอียด

การที่จางเชียนมาเกลี้ยกล่อมหลิวจางในครั้งนี้ ความจริงเขาก็เตรียมใจรับความล้มเหลวไว้แล้วเช่นกัน เพียงแต่หากถึงเวลานั้น เขาคงต้องใช้แผนการอันเหี้ยมเกรียมอย่างแท้จริง นั่นคือหาทางทำให้สู่จงเกิดความปั่นป่วนวุ่นวาย วุ่นวายจนถึงขั้นที่ทุกคนต่างคิดว่าหากหลิวเป้ยไม่ยกทัพมา สู่จงก็มิอาจรอดพ้นได้