บทที่ 185 เรื่องเพลินใจของเด็กน้อย เสวียนเต๋อถามถึงการแผ่เมตตาธรรม

บทที่ 185 เรื่องเพลินใจของเด็กน้อย เสวียนเต๋อถามถึงการแผ่เมตตาธรรม

หลังจากกลับมาถึงโหยวเจียงโข่ว จางเชียนก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่กี่วันซึ่งหาได้ยากยิ่ง

ภายในมีจูเก่อคอยดูแลราชการ เหล่าขุนพลต่างก็นำทัพออกไปอยู่ภายนอก

เมื่อจางเฟยไม่อยู่ ทั่วทั้งฟ้าดินก็พลันสงบเงียบ

จางเชียนตั้งใจจะทดสอบวิชาความรู้ของไคว่เกิง ไปอี้โจวเนิ่นนานถึงเพียงนี้ เขาเกือบจะลืมไปแล้วว่ายังมีลูกศิษย์ผู้นี้อยู่อีกคน ยังดีที่ความรู้ที่ตนทิ้งไว้ให้นั้นอุดมสมบูรณ์เพียงพอ นั่นเป็นสิ่งที่เขาเล่าเรียนมาตั้ง 9+3+4 ปีเชียวนะ!

ส่วนไคว่เกิงเองก็กลับเพลิดเพลินอยู่กับสิ่งเหล่านั้น

แม้ว่าไคว่เยว่ผู้เป็นบิดาของไคว่เกิงจะยอมจำนนต่อเฉาเชาไปแล้ว ทว่ากลับมอบเสบียงอาหารให้แก่หลิวเป้ยถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นต้าน

อีกทั้งไคว่ฉียังเป็นพี่เขยของจูเก่อเลี่ยง

จางเชียนก็เป็นอาจารย์ของเขา

เหวินพิ่นเองก็ดูแลเอาใจใส่เขาเป็นอย่างดี