บทที่ 174 ลอบพบฝ่าเซี่ยวจื๋อ ใจคนในสู่จงหวั่นไหว

บทที่ 174 ลอบพบฝ่าเซี่ยวจื๋อ ใจคนในสู่จงหวั่นไหว

หลังจากเฉาเจินหายสาบสูญไป หลิวเยี่ยรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง จึงสั่งให้คนสนิทข้างกายออกตามหาร่องรอยของเฉาเจินไปทั่วทุกสารทิศ

ทว่าการกระทำเหล่านี้ในสายตาของเฉาเจินผู้รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด กลับมองว่าหลิวเยี่ยคิดจะฆ่าคนปิดปาก เขาจึงลอบพาคนที่รอดชีวิตไม่กี่คนหลบหนีออกจากเฉิงตูอย่างลับๆ เพื่อมิให้เฉาเชาถูกหลิวเยี่ยหลอกลวง

ส่วนหลิวเยี่ยเมื่อหาร่องรอยของเฉาเจินไม่พบ ในที่สุดก็ตัดใจเด็ดขาด ล้มเลิกความคิดที่จะจับเป็นจางเชียนอย่างสิ้นเชิง หวังเพียงนำเสบียงอาหารที่คนใต้บังคับบัญชากว้านซื้อไว้กลับสู่เจียงหลิงอย่างปลอดภัย เพื่อชดเชยความผิดที่ก่อไว้

ดังนั้น เขาจึงมิได้บอกกล่าวต่อหลิวจาง แต่เลือกที่จะเดินทางจากไปโดยตรง

ทางด้านจางเชียนยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ในจวนของจางเริ่น ปฏิบัติตามเคล็ดวิชา "หลบซ่อนเอาตัวรอด" จนถึงที่สุด