กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 126 เจียงหลิงถูกเผาวอดวาย เฉาเชากลัดกลุ้มเรื่องเสบียง
สองวันต่อมา
"คนผู้นี้ห้าวหาญยิ่งนัก ไม่ทราบว่ามีนามใด"
"ขุนศึกในกองทัพ จงแจ้งนามมา!"
"ข้าคือจ้าวจื่อหลงแห่งฉางซาน!" จ้าวอวิ๋นตีลังกาไปเบื้องหน้า ทวนเหล็กกล้าในมือหมุนควงแนบแผ่นหลังสามร้อยหกสิบองศา กวาดสกัดเหล่าขุนพลโดยรอบให้ถอยร่นออกไป ก่อนจะยืดกายตวาดก้อง
"จื่อหลงอย่าได้ตระหนก อี้เต๋อมาแล้ว!" จางเฟยกระชับทวนอสรพิษแปดศอกพุ่งตะลุยออกมาจากด้านหลัง เสียงดั่งอัสนีบาต ฝีเท้าประดุจเสือดาว ม้าอูจุยควบผ่านที่ใด ทหารข้าศึกต่างล้มกลิ้งระเนระนาด
"เฉิงเซี่ยง พวกมันคิดจะแตกหักตายตกไปตามกันกับเราขอรับ!" เฉาเจินกล่าวด้วยความวิตก
ยามนั้น ทุกคนพลันแลเห็นเปลวเพลิงลุกท่วมขึ้นภายในเมืองเจียงหลิง