บทที่ 113 เด็กหนุ่มท่องพิชัยสงคราม จางเชียนผุดปฏิภาณฉับไว

บทที่ 113 เด็กหนุ่มท่องพิชัยสงคราม จางเชียนผุดปฏิภาณฉับไว

"พระเจ้าอาหลิวขอรับ พวกข้าก็แก่ชราปานนี้แล้ว ร่างกายครึ่งท่อนแทบจะฝังลงดินอยู่รอมร่อ หากท่านส่งคนมาบอกพวกเราแต่เนิ่นๆ ว่าเรือมีไม่พอ คนแก่อย่างข้าคงไม่มาเบียดเสียดแย่งชิงเช่นนี้หรอก!" ผู้เฒ่าหน้าตาเปี่ยมร่องรอยกรำชีวิตคนหนึ่งจูงมือเด็กน้อยพลางเอ่ยขึ้น

"ผู้เฒ่า ท่านขึ้นเรือไปอย่างสบายใจเถิด! ต่อให้คนอื่นขาดไป ก็จะขาดที่ของท่านไปไม่ได้เด็ดขาด!" หลิวเป้ยเกลี้ยกล่อม

"ไม่ละ ไม่ละ ข้าเฒ่าชราไร้ประโยชน์แล้ว รอให้ข้าฝากฝังเด็กคนนี้เรียบร้อย ข้าก็จะไป!" ผู้เฒ่ารีบโบกมือปฏิเสธพลางกล่าว

"ใครว่าท่านผู้เฒ่าไร้ประโยชน์กัน ข้ายังจำได้ว่าช่วงปีใหม่ปีก่อน เป็นท่านที่พาชาวบ้านนำเสบียงมาส่งให้ข้า ท่านแม้จะแก่เฒ่าแต่เรี่ยวแรงมิน้อยเลย เสบียงถุงนั้นหนักตั้งสามสิบกว่าจิน เดินลุยทางเขามาไกลเพียงนั้น ช่างลำบากท่านเหลือเกิน!" หลิวเป้ยกุมมือผู้เฒ่าพลางเอ่ย

"พระเจ้าอาหลิวยังจำเรื่องเหล่านี้ได้ด้วยหรือขอรับ?"

"จำได้สิ จำได้ ข้ายังเคยบอกเลยว่า วันหน้าจะให้เด็กคนนี้มาเป็นแม่ทัพของข้า!"