บทที่ 84 จางเชียนเพลิดเพลินโอชารส ไคว่จื่อแอบขุ่นเคือง

บทที่ 84 จางเชียนเพลิดเพลินโอชารส ไคว่จื่อแอบขุ่นเคือง

ภายในห้องหนังสือของตระกูลไคว่

จางเชียนกำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

เบื้องหน้าของเขามีชามทังปิ่งชามหนาวางอยู่ มันคืออาหารประเภทหนึ่งที่อยู่กึ่งกลางระหว่างบะหมี่เส้นกับแป้งต้มก้อนกลม

น้ำแกงนี้น่าจะเคี่ยวมาจากแม่ไก่แก่ จึงส่งกลิ่นหอมของเนื้อไก่อย่างเข้มข้น ผิวน้ำแกงยังมีหยดน้ำมันลอยประปราย

เครื่องเคียงเป็นเนื้อลาหั่นแผ่น หน่อไม้น้ำ และผักแห้งอีกจำนวนหนึ่ง

ด้านข้างยังมีน้ำพริกเนื้อหนึ่งจานและต้นหอมซอยอีกหนึ่งจาน

สิ่งที่ทำให้จางเชียนประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ในอีกจานหนึ่งยังมีองุ่นพวงหนึ่งที่เพิ่งเก็บมาสดๆ วางอยู่

สำรับอาหารเช่นนี้ ตอนอยู่ที่ค่ายของเฉาเชา หากไม่เปิดงานเลี้ยงย่อมไม่มีทางได้กินดีถึงเพียงนี้เป็นแน่!

กิริยาการกินของจางเชียนในยามนี้ไม่อาจเรียกว่าสง่างามได้เลยแม้แต่น้อย ยามที่รู้สึกเลี่ยนก็เด็ดองุ่นสักลูกโยนเข้าปาก ทำเอาไคว่จื่อที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อ้าปากคล้ายจะพูดแต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป