บทที่ 83 ไคว่จื่อถกวิญญูชน เฉาเจินเข้าหว่านเฉิง

บทที่ 83 ไคว่จื่อถกวิญญูชน เฉาเจินเข้าหว่านเฉิง

"ท่านพ่อ ท่านไยต้องถือสาหาความกับนักโทษคนหนึ่งด้วยเล่าขอรับ"

เพลานี้ การโต้เถียงระหว่างไคว่เยว่กับจางเชียนล่วงเลยผ่านไปนานแล้ว

บุตรชายคนโตของไคว่เยว่เอ่ยปลอบประโลมไคว่เยว่

ไคว่เยว่ส่ายหน้า ถ้อยคำใส่ร้ายป้ายสีไม่กี่ประโยคของเด็กหนุ่มสิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งเขาไม่ใส่ใจมานานแล้ว สิ่งที่เขาใส่ใจคือยอมจำนนหรือมิยอมจำนน ย่างเข้าสู่วัยของไคว่เยว่ ย่อมมิใช่ทำเพื่อลาภยศสรรเสริญส่วนตนอีกต่อไป ทว่าทำเพื่อความอยู่รอดรุ่งเรืองของตระกูลไคว่

ตระกูลไคว่มีรากฐานกิจการใหญ่โต กิ่งก้านแผ่กว้างหยั่งรากลึก ทว่าพายุใหญ่เบื้องหน้าครานี้กลับเพียงพอที่จะทำลายล้างตระกูลไคว่ได้นับสิบครั้ง บดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง

ไคว่เยว่มิเพียงนึกถึงพี่ใหญ่ไคว่เหลียง หากไคว่เหลียงยังอยู่จะตัดสินใจเลือกเช่นไรกัน

ด้วยท่าทียึดมั่นในเมตตาธรรมและความชอบธรรมของไคว่เหลียง คาดว่าคงจะเป็นดั่งที่จางเชียนกล่าวไว้จริงๆ คือไม่มีวันยอมจำนนเป็นแน่!