บทที่ 61 จางเชียนหนีค่ายเฉา อาหมานบังเกิดโทสะ

บทที่ 61 จางเชียนหนีค่ายเฉา อาหมานบังเกิดโทสะ

"อะไรนะ เจ้าบอกว่าสวีซู่หนีไปแล้วรึ!"

นอกเมืองหว่านเฉิง ณ กระโจมบัญชาการค่ายทหาร

เฉาเชากำลังถือชามข้าวกินอยู่ ทว่ากลับได้ยินพลทหารหน้ากระโจมวิ่งเข้ามารายงานด้วยความตื่นตระหนก

"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

เฉาเชาโมโหจัดจนคว่ำชามข้าวลงบนโต๊ะบัญชาการ

"นายท่าน จะเป็นเพราะเรื่องเมื่อตอนกลางวันหรือไม่ขอรับ" เฉิงอวี้ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้น

แม้เฉาเชาจะตั้งทัพอยู่ทางเหนือของซินเหย่โดยยังไม่มีเจตนาจะยกทัพใหญ่ลงใต้ ทว่ากองทหารม้าพยัคฆ์เสือดาวใต้บัญชาของเขากลับเคลื่อนพลออกไปหลายครา ปล้นชิงราษฎรเมืองซินเหย่ ซ้ำยังจุดไฟเผารวงข้าวที่เพิ่งจะออกรวงจนวอดวาย

นี่เดิมทีเป็นกลยุทธ์ที่ใช้กันเป็นปกติยามสองทัพทำศึก ฝ่ายหนึ่งก่อกวน อีกฝ่ายไม่วางกำลังป้องกันก็ต้องล่าถอย