บทที่ 53 ราษฎรมิได้วิตกเรื่องความขาดแคลน แต่วิตกเรื่องความไม่เสมอภาค

บทที่ 53 ราษฎรมิได้วิตกเรื่องความขาดแคลน แต่วิตกเรื่องความไม่เสมอภาค

"แต่ท่านซือคง ในยุคกลียุคเช่นนี้ ยังมีคนที่ยึดมั่นในวิถีแห่งปราชญ์อยู่อีกจริงหรือขอรับ" เฉิงอวี้เอ่ยถามด้วยความกังวลใจอยู่บ้าง

"อาจจะมีกระมัง!" เฉาเชาเองก็มิกล้าฟันธงแน่ชัด

ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องที่สวีซู่สามารถฆ่าคนเพื่อสหายได้ตั้งแต่ยังเยาว์วัย

ภายหลังที่ไปช่วยเหลืองานหลิวเป้ย ก็มิใช่ว่าเป็นเพราะถูกชื่อเสียงเรื่องคุณธรรมความเมตตาของอีกฝ่ายหลอกเอาหรอกหรือ

หลังจากนั้นเขายังสามารถละทิ้งลาภยศสรรเสริญทั้งปวงเพื่อมารดา ยอมปิดปากเงียบไม่เอ่ยวาจาสักคำ

ปฏิเสธความหวังดีของตนอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ในวันหิมะตกหนัก ก็อาศัยปากของชงเอ๋อร์มาบอกให้ตนปฏิบัติต่อผู้ประสบภัยอย่างเมตตา

ครั้นได้เป็นเหวินชางโหวแล้ว ก็ยังคงเต็มใจอาศัยอยู่ในเรือนพักหลังเล็กขนาดสองเรือนล้อม