กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 42 เฉาจื่อเจี้ยนกราบอาจารย์ สวีหยวนจื๋อรับบรรดาศักดิ์โหว
จุดเด่นอันวิจิตรของลั่วเสินฟู่ช่างสะกดใจได้ทั้งชายหญิงอย่างแท้จริง!
พึงรู้ไว้ว่า แต่เดิมที่จางเชียนท่องจำบทกวีนี้ ก็เพียงเพื่อเอาไว้ใช้เขียนจดหมายรักเกี้ยวสตรีในอนาคตเท่านั้น ยามนี้ดีนัก หญิงยังมิได้เกี้ยว ทว่าบุรุษทั้งหลายในที่นี้กลับจ้องมองเขาด้วยสายตาเป็นประกายระยับ
ในใจของคนเหล่านี้ยามนี้มีความคิดเพียงประการเดียว มารดามันเถอะ นี่หรือที่เรียกว่าไม่ถนัดร้อยกรองกานท์กลอน?
เช่นนั้นเจ้าถนัดสิ่งใดกันแน่บอกมาเถิด ในภายภาคหน้าพวกข้าจะได้ไม่แตะต้องศาสตร์แขนงนั้นเด็ดขาด!
เฉาจื๋อกำแผ่นร่างบทกวีของตนแน่น สองข้างปรากฏรอยยับย่นอย่างเห็นได้ชัด
ที่แท้เพียงท่านสวีลงมือเพียงเล็กน้อย ก็บรรลุถึงขีดสุดแห่งกวีนิพนธ์แล้ว
ตนเองกลับกล้าบังอาจกล่าววาจาโอหังคิดท้าประลองกับคนเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?
ช่างน่าขันสิ้นดี!