บทที่ 1 สวีซู่ได้รับจดหมายมารดา หลิวเป้ยเสียกุนซือ

บทที่ 1 สวีซู่ได้รับจดหมายมารดา หลิวเป้ยเสียกุนซือ

ปีเจี้ยนอันที่สิบสอง (ค.ศ. 207)

ซินเหย่

"ท่านกุนซือ ข้าไม่อาจขาดท่านไปได้!"

กว่าจะได้การ์ดกุนซือระดับเอสอาร์มาสักใบ พริบตาเดียวระยะเวลาทดลองใช้ก็กำลังจะหมดลงเสียแล้ว หลิวเป้ยโน้มกายยื่นมือค้างไว้กลางอากาศ หมายจะรั้งไว้ ทว่าเมื่อเห็นสวีซู่ตรงหน้าที่กำลังกอดจดหมายร่ำไห้ปานใจจะขาด ก็ทำให้เขาทนตัดใจไม่ลง

"เดิมทีข้าพเจ้าปรารถนาจะร่วมสร้างมหาปณิธานเคียงข้างท่านแม่ทัพ (แม่ทัพซ้าย) ใครเล่าจะคาดคิดว่าเฉาเชาจะจับตัวมารดาของข้าพเจ้าไป บัดนี้จิตใจข้าพเจ้าสับสนว้าวุ่นไปหมดสิ้น แม้จะรั้งอยู่ที่นี่ต่อไป เกรงว่าก็ไม่อาจช่วยสิ่งใดได้แล้ว!"

สวีซู่ในยามนี้ก็ทุกข์ทรมานใจยิ่งนัก นกดีเพิ่งได้เกาะไม้งาม ขุนนางดีเพิ่งได้พบนายผู้ทรงธรรม ทว่าตนเองกลับต้องทรยศคุณธรรมจากไป ในใจจึงไร้หน้าที่จะเรียกขานหลิวเป้ยว่า 'นายท่าน' อีกต่อไป