กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 388 ฉันจะถ่วงเวลาให้เต็มที่
ฉู่อวิ้นหนิงเก็บผ้าขี้ริ้วผืนเล็กใส่ไว้ดี แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “พระสนมขั้นเจาหรงวางใจเถอะ ขอเพียงฉันหนีออกไปได้ จะนำความไปบอกแม่ทัพหลี่แน่นอน!”
“แต่จะหนีออกไปอย่างไร” ไทเฮามีสีหน้ากังวลเต็มเปี่ยม “ข้างนอกไม่รู้ว่ามีคนเฝ้าอยู่เท่าไร...”
“ตรงกำแพง...ตรงกำแพงมีรูสุนัข!” อู๋เอ้อร์โก่วกล่าวเบา ๆ “คลานออกไปทางนั้นแล้ว ด้านนอกเป็นร่องน้ำ มีหญ้าขึ้นรกเต็มไปหมด บางทีอาจลอบออกไปได้...”