กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 387 ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าจะไว้ใจใครได้
ฝนในค่ำคืนฤดูร้อนมาอย่างฉับพลัน และจากไปอย่างฉับพลันเช่นกัน
เสียงฝนด้านนอกค่อย ๆ เบาลง ทว่าลมกลับพัดแรงขึ้น เปลวเทียนในห้องไหววูบสว่างดับไม่แน่นอน
ลั่วชิงดูเหมือนจะควบคุมโทสะไว้ได้แล้ว กลับมาเป็นท่าทีคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มดังเช่นเมื่อก่อน
“รู้อย่างนี้ว่าหลี่เฉียนไม่ได้อยู่ที่นี่ ก็ไม่จำเป็นต้องเสียแรงวุ่นวายถึงเพียงนี้” เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ยื่นมือออกไป ชายชุดดำที่ยืนข้างกายรีบรินชาให้เขาทันที “เจ้าคนโง่นั่นสมองใช้การไม่ได้ แต่ฝีมือกลับไม่เลว เดิมคิดจะวางยาให้มันสลบแล้วฆ่าทิ้ง ไม่คิดเลยว่าจะปล่อยให้มันหนีไปได้”