เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บรรดาขุนนางทั้งหมดที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างใต้โถง ยามมองดูทวนที่ไป๋เยาเยากำลังควงเล่นอยู่ในมือ ต่างก็ถอยร่นไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว
ไป๋เยาเยาเองก็ดูออกว่า คนพวกนี้ล้วนเป็นกลุ่มคนที่รักตัวกลัวตายทั้งสิ้น
“เหอหน่วน พามวกเขาไปคุกหลวงเพื่อแยกสอบสวน
ขอเพียงพวกเขาสามารถสร้างผลงานไถ่บาปได้ ขุนนางตรวจการเช่นข้าก็อาจจะพิจารณาผ่อนโทษทัณฑ์ของพวกเขาให้เบาลงตามความเหมาะสม
หากคิดขัดขืนจนถึงที่สุด เช่นนั้นก็ลงมือให้หนัก จะรอดชีวิตได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเขาเอง”
เหล่าขุนนางเมื่อได้ยินว่าจะลากตัวพวกเขาไปยังคุกหลวงเพื่อลงทัณฑ์ ต่างคนต่างก็ส่งเสียงร้องโวยวายดังลั่น
ไป๋เยาเยาแสร้งทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจ
คนพวกนี้ถึงกับกล้าขัดราชโองการอย่างเปิดเผย ต่อให้นางจะสังหารคนเหล่านี้เสียให้หมดในตอนนี้ นั่นก็เป็นโทษที่พวกเขาสมควรได้รับแล้ว
ในฐานะขุนนางบิดามารดาประจำท้องถิ่น นอกจากจะไม่เห็นอกเห็นใจราษฎรแล้ว ยังซ้ำเติมความทุกข์ยากให้แก่พวกเขาอีก ขุนนางเช่นนี้ยังจะเก็บเอาไว้ทำอะไรกันเล่า
ขุนนางทั้งหมดถูกลากตัวลงไป โถงใหญ่พลันเงียบสงบลงในทันใด ทว่าหลังจากนี้ยังมีเรื่องราวอีกมากที่ต้องจัดการ ซึ่งจำเป็นต้องใช้คนอย่างเร่งด่วน