กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในดวงตาของไป๋เยาเยาแวบผ่านแสงเย็นเยียบวูบหนึ่ง นางเอ่ยถามต่อ “นายอำเภอร่างกายไม่สบาย ลาลาไปนานเท่าใดแล้ว คงไม่ใช่ว่าพอขุนนางตรวจการผู้นี้มา ก็จงใจลาหรอกกระมัง?”
รองนายอำเภอคิดว่า ต่อให้นายอำเภอถูกเรียกตัวมา ถามอะไรก็คงไม่รู้สักอย่าง
หากเป็นเช่นนี้ ยังจะทำให้ใต้เท้าขุนนางตรวจการท่านสงสัย สู้บอกว่าเขาลานานเสียหน่อยจะดีกว่า
“นับแต่นายอำเภอเข้ารับตำแหน่ง อาจเพราะปรับตัวไม่เข้ากับถิ่น จึงพักฟื้นอยู่ที่บ้านตลอด ข้าน้อยทั้งหลายก็เห็นใจความยากลำบากของท่าน จึงช่วยแบ่งเบาภารกิจของท่านไปบ้าง