กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวี่เจียวเอ๋อได้ยินคำนั้น น้ำตาก็พลันไหลรินลงมาอย่างไม่อาจควบคุม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตั้งครรภ์หรือไม่ ช่วงนี้จึงอ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษ
ฮูหยินตู้เห็นดังนั้น ก็รีบเดินเข้าไป กุมมือนางขึ้นมา แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยซับน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา
“เจียวเอ๋อ เจ้าอย่าได้เสียใจไปเลย พวกเขาเพียงแค่จากไปชั่วคราว ย่อมต้องกลับมาอีก
เจ้ายังมีข้า ยังมีฉีอัน พวกเราล้วนจะปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี”
สวี่เจียวเอ๋อความจริงก็ไม่ได้อยากร้องไห้ ทว่านางกลับควบคุมตนเองไม่ได้อยู่บ้าง
“ข้ารู้ว่าท่านแม่และสามีล้วนปฏิบัติต่อข้าดียิ่ง ข้าก็ไม่ได้โทษเยาเยา เพียงแต่คิดถึงพวกท่านแม่ของข้าอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
พักไปครู่หนึ่ง อารมณ์ของสวี่เจียวเอ๋อก็สงบลง
ไป๋เยาเยาพูดเรื่องราวเหล่านี้จนเกือบหมดสิ้นแล้ว