กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยามองใบหน้าอสูรร้ายขององค์ประกันหนานจิ้งผู้นั้น
“ฟู่จิ่งจ้าน เจ้าซื้อเรือนแห่งนี้เมื่อวาน และวันนี้คิดจะปล่อยเช่าให้ข้า ใช่หรือไม่?”
ฟู่จิ่งจ้านยิ้มพลางพยักหน้า เมื่อเห็นสีหน้าที่มืดครึ้มลงเรื่อย ๆ ของเถาเยาเยา เขาก็รีบอธิบายทันที
“ท่านหญิง หากข้าบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ท่านจะเชื่อหรือไม่?
คนของข้าคอยจับตาดูองค์ชายสองมาโดยตลอด พบว่าคนของเขาพบปะกับเซี่ยจิ่งชุน แน่นอนว่าต้องกำลังวางแผนการอะไรกันอยู่
เพื่อที่จะเฝ้าดูเซี่ยจิ่งชุนในระยะใกล้ ข้าจึงได้ซื้อเรือนแห่งนี้มา
ท่านวางใจเถิด ต่อให้ผู้น้อยมีสิบความกล้า ก็ไม่กล้าลอบจับตาดูท่านหญิงจริง ๆ มันเป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้น”
เถาเยาเยามองฟู่จิ่งจ้านพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม