เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราชครูเฒ่าฝืนกลั้นลมหายใจเฮือกหนึ่งมิให้ล้มพับลงไป พลางประคองร่างกลับมายังเรือนหน้าโดยมีแม่นมซุนคอยค้ำจุน
เขาทั่วทั้งร่างอ่อนแรงยิ่งนัก สติเริ่มพร่าเลือนสะลึมสะลือ
“แม่นมซุน ไปเคี่ยวน้ำแกงโสมมาให้ข้าสักถ้วย แล้วค่อยไปเรียกหัวหน้ามาพบข้า”
ราชครูเฒ่าดื่มน้ำแกงโสมฝืนยื้อเรี่ยวแรงไว้ รอคอยกระทั่งหัวหน้ามาถึง
“หัวหน้า ร่างกายของข้านับวันยิ่งทรุดโทรม มีบางเรื่องที่ข้าอยากให้เจ้าไปจัดการ
ให้ย้ายเหล่าเอ้อร์ไปประจำยังฉินเป่ย ยามไปรับตำแหน่งก็ให้พาฮูหยินสกุลจางกับบุตรติดทั้งสองคนไปด้วย
ด้วยความสามารถของเขา มิอาจสร้างผลงานอะไรกันได้ ชั่วชีวิตนี้ก็คงได้เพียงแค่นั้น
ข้าเองก็รู้ว่าเจ้ามีความเห็นแก่ตัว กังวลว่าประกายแสงของเซียวฉู่หวยจะเจิดจ้าเกินไป จนบดบังรัศมีของพวกเจ้าเรือนใหญ่ จึงได้กดข่มเขาเรื่อยมา