เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทว่าเมื่อนึกถึงอนาคตและชีวิตของบุตรชาย ฮูหยินสกุลจางก็กัดฟันแน่น นางทิ้งตัวลงนอนหงายหลังล้มพับไปทันที
นายท่านรองเซียวผู้นั้นยังไม่ทันจะได้เข้าไปประคองนางขึ้นมา เถาเยาเยาก็ยกถ้วยชาอุ่นขึ้นมาถ้วยหนึ่ง แล้วสาดใส่ใบหน้าของฮูหยินสกุลจาง
ฮูหยินสกุลจางถูกน้ำชาอุ่นลวกจนสะดุ้งเฮือก รีบลุกนั่งขึ้นจากพื้นด้วยความตกใจ
“อา……ข้าเป็นอะไรไปกัน?”
เซียวซูเหยียนกลั้นขำพลางมองฮูหยินสกุลจาง “ท่านแม่เลี้ยง หากยังจะแสร้งเป็นลมต่อก็ได้นะ น้ำชาในกานี้ยังมีเหลืออีกมาก!”
ฮูหยินสกุลจางรู้ดีว่าผู้เดียวที่นางจะพึ่งพาได้มีเพียงนายท่านรองเซียวเท่านั้น
“นายท่าน ข้าหน้ามืดตาลาย หายใจไม่ออกเหลือเกิน”
เซียวซูเหยียนรู้สึกว่าหากสองคนนี้ไม่อยู่ เรื่องราวคงจะดำเนินไปได้อย่างราบรื่นกว่านี้
“ท่านพ่อ ท่านช่วยพยุงท่านแม่เลี้ยงกลับไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ