เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพิ่งเดินออกจากประตู เซียวซูเหยียนก็หันกลับมา นางมองเถาเยาเยาด้วยท่าทางน่าสงสารจับใจ
“แผนการนี้เจ้าเป็นคนเสนอให้ข้า ดังนั้นเจ้าต้องติดตามไปกับข้าด้วย”
การแย่งชิงสิ่งของสำหรับข้านั้นถือเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก
ทว่าหลังจากนั้นนางมักจะมาหาเรื่องข้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นลงไปกองกับพื้น ทั้งยังหาว่าข้าทุบตีและด่าทอนางอีก
ถึงเวลานั้นไม่เพียงแม่เลี้ยงข้าจะต้องอาละวาด เกรงว่าท่านพ่อคงต้องออกหน้าเพื่อทวงความยุติธรรมให้ลูกเลี้ยงหญิงนั่น
ไม่เพียงจะลงโทษให้ข้าไปคุกเข่าในหอบรรพชน ยังต้องนำของที่แย่งชิงมาคืนไปอีก
ข้าไม่อยากกินความเสียหายเช่นนี้อีกแล้ว”
บอกตามตรง เถาเยาเยายังคงอยากไปดูเรื่องสนุกนี้อยู่ไม่น้อย อย่างไรเสียในยุคโบราณเช่นนี้ก็ไม่มีกิจกรรมความบันเทิงอะไรกันอยู่แล้ว
นางจึงพยักหน้าตกลง