กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อู๋หมิงเหลือบมองเถาเยาเยาครั้งหนึ่งอย่างเฉยเมย
“เจ้าคิดจะเร่งไฟอย่างไรดี จะฆ่าพวกแก่เฒ่าตระกูลขุนนางเหล่านั้นให้สิ้น
หรือจะกวาดล้างจนสิ้นพวกมันทั้งหมดในคราวเดียว ถอนรากถอนโคนเสียเลย”
เถาเยาเยามีสีหน้าเอือมระอาเต็มใบหน้า
“อาจารย์ ศิษย์ในสายตาของท่านโง่ถึงเพียงนี้เลยหรือ
หากข้าลอบสังหารผู้คนจากตระกูลขุนนาง ทุกคนก็จะหยุดลง หันหน้าเข้าหากันทั้งหมด แล้วทุ่มสุดกำลังมาจัดการข้าผู้เป็นมือสังหาร
ถึงตอนนั้นข้าจะยังมีชีวิตออกไปได้หรือไม่ ก็ไม่อาจแน่ใจได้เลย”
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอย่างไร”