กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยามองนางด้วยสีหน้าสงบเรียบ “ดี ข้าจะรอ”
รอวันที่เจ้าตกลงมาจากที่สูง สุดท้ายก็ทำได้เพียงคุกเข่าอยู่แทบเท้าข้า ดิ้นรนอย่างยากลำบากเพื่อรักษาชีวิต
เถาหว่านอวี๋มองไม่เห็นสีหน้าหวาดกลัวหรือประจบประแจงบนใบหน้าของนาง ในใจจึงเต็มไปด้วยความผิดหวัง
หากปล่อยนางไปเช่นนี้ โทสะในใจนี้อย่างไรก็กล้ำกลืนไม่ลง
นางหันไปมององค์หญิงเฉาหวาที่อยู่ด้านข้าง
“องค์หญิงใหญ่อยู่ที่นี่ เจ้ายังไม่รีบคุกเข่าทำความเคารพอีก สถานะของนางสูงส่งกว่าเจ้ามากนัก
อีกทั้งพี่ชายขององค์หญิงเฉาหวาก็ขึ้นครองราชย์แล้ว เจ้าต้องทำความเคารพด้วยคารวะใหญ่คุกเข่ากราบกรานต่อนาง”
เถาเยาเยารู้สึกว่าสมองของคนผู้นี้มีปัญหาจริง ๆ จึงยกมือขึ้นตบหน้านางไปหนึ่งฉาด