กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
องค์หญิงเฉาหวาทอดสายตามองผู้คนที่กำลังจับจ้องมาที่นาง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง “พนันก็พนัน หากถึงเวลาแล้วเจ้าแพ้ขึ้นมา อย่าได้คิดจะเบี้ยวหนี้เชียว
ต่อให้เจ้าคุกเข่าลงอ้อนวอนข้า ข้าก็จะไม่ลดให้เจ้าแม้แต่อีแปะเดียว”
เถาหว่านอวี๋เคยบอกไว้แล้วว่าเถาเยาเยาผู้นี้เป็นเพียงคนหยาบช้าที่ไม่มีดีอะไรสักอย่าง กล้ามาประลองยิงธนูกับนาง ผู้ใดมอบความกล้าให้นางกัน ช่างไม่เจียมกะลาหัวจริง ๆ
สีหน้าของเถาเยาเยายังคงเรียบเฉยดุจสายน้ำ
“เด็กสามขวบเท่านั้นถึงจะยิงเป้านิ่ง ช่างน่าเบื่อสิ้นดี
เช่นนั้นมิสู้ทำเช่นนี้ พวกเรายิงธนูคนละสามดอก ยิงห่านป่าที่บินผ่านบนท้องฟ้า
ผู้ใดล่าเหยื่อได้มากกว่า ก็นับว่าผู้นั้นชนะ
องค์หญิงเฉาหวา จะรู้สึกว่าความยากนี้มากเกินไปหรือไม่”