กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เด็กน้อยแก่นแก้ว เรื่องของอาจารย์ยังไม่ถึงตาเจ้ามาคอยเป็นห่วงหรอก” อู๋หมิงดูคล้ายถลึงตาใส่หนานาง ทว่าในความจริงกลับไม่มีอำนาจทำร้ายใด ๆ เลย ซ้ำยังแฝงไปด้วยความเอ็นดูจาง ๆ
ศิษย์อาจารย์ทั้งสองมักโต้เถียงกันเป็นประจำ ทุกคนต่างก็ชินชาไปแล้ว
เถาเยาเยายิ้มออกมาด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์
“ท่านอาจารย์ หากศิษย์ไม่เป็นห่วงท่าน ท่านคงต้องครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตแน่
ท่านลองพิจารณาดูเถิดว่าในตัวท่านมีข้อดีอะไรกันบ้าง
นอกจากหน้าตาจะดูดีกว่าคนทั่วไปเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่รู้จักอ่อนโยน ทั้งยังพูดจาหวานหูไม่เป็น หญิงสาวบ้านไหนจะมองท่านกัน?”
อู๋หมิงเลิกคิ้วขึ้น “สรุปคือในปากของเจ้า อาจารย์ผู้นี้ก็ไม่มีดีอันใดเลยสินะ”
เถาเยาเยากลอกตาไปมา เรื่องนี้ไม่อาจยอมรับได้