กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น
เถาเยาเยาบิดขี้เกียจหนหนึ่ง เพิ่งจะเปิดประตูห้องออกไป ก็แลเห็นก้อนน้อยสองก้อนกำลังเบิ่งดวงตาดำขลับ ยืนอยู่หน้าประตูนาง
ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเคยบอกไว้ว่าจะพาเด็กน้อยสองคนฝึกยุทธ์ ยังดีที่มิได้นอนตื่นสาย
หิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า เวลาเอ่ยปากพูดล้วนพ่นไอหมอกขาวออกมาเต็มปาก
นางพาก้อนน้อยทั้งสองยืนตั้งม้ากลางหิมะ
เพียงชั่วเวลาไม่นาน ทั้งสามคนก็กลายเป็นตุ๊กตาหิมะตัวน้อยสามตัว
เถาเยาเยามิได้ส่งเสียงบอกให้พักสักที นางเพียงอยากดูว่าก้อนน้อยทั้งสองนี้จะมีความเพียรอุตสาหะมากเพียงใด
ครั้นนางเห็นขาของเด็กน้อยทั้งสองสั่นระริกไม่หยุด ร่างกายที่ย่อลงก็ไม่มาตรฐานปานนั้นแล้ว ดูท่าคงถึงขีดจำกัดแล้ว
ถึงเป็นเช่นนั้น ทั้งสองคนก็ไม่ร้องไห้ไม่งอแง ยิ่งมิได้ยอมแพ้