กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยาอยู่ในกระท่อมมุงฟางของหมอเหยา ยุ่งจนตัวติด ไม่มีเวลาออกมา อาหารเย็นเป็นของที่เถาจ้งหมิงกับเหอหน่วนนำมาให้
แววตาของเถาจ้งหมิงที่มองบุตรสาวเต็มไปด้วยความเวทนา เด็กน้อยอายุเพียงเท่านี้ แต่ต้องยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้นทั้งวัน
ส่วนเขาทำได้เพียงอยู่ในบ้าน ทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่มีความสำคัญ ช่วยบุตรสาวไม่ได้เลย
“เยาเยา ที่นี่ให้ท่านพ่อจัดการเอง เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด เช้าพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”
เถาเยาเยารีบกลืนอาหารในปากลงไป
“ท่านพ่อ บ้านยังต้องพึ่งท่านกับอาเล็กและอาสะใภ้ค้ำจุน เพราะฉะนั้นท่านยิ่งควรพักผ่อนให้ดี ดูแลบ้านให้เรียบร้อย เพื่อให้ข้าไม่มีห่วงกังวลภายหลัง ท่านว่าจริงหรือไม่”