กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาจารย์ซุนดื่มน้ำไปหนึ่งอึก สงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อว่า:
“รอจนกระทั่งข้าฟื้นขึ้นมาอีกครา ก็คลำพบว่ารอบกายล้วนเป็นซากศพทั้งสิ้น ข้างหูยังมีเสียงหมาป่าเคี้ยวกินซากศพดังกึกก้อง
ยามนั้นข้าคิดว่าตนเองคงต้องตายเป็นแน่ นึกไม่ถึงว่าจะถูกพวกสหายที่เฝ้าเมืองตามหาจนพบ แล้วช่วยชีวิตข้ากลับไป
คนที่กลับไปด้วยกันยังมีสหายอีกห้าถึงหกคน
พวกเขาพลิกหาจนทั่วทุกซากศพ ทว่ากลับไม่พบศพของท่านโหวเพียงผู้เดียว
พวกข้าที่รอดชีวิตไม่กี่คนนี้ รวมทั้งคนเฝ้าเมืองอีกกว่าร้อยชีวิต จึงถูกโยนมาไว้ที่ป้อมปราการเล็กตรงปากหุบเขา
เพราะเป็นครัวเรือนทหาร พวกเราชั่วลูกชั่วหลานจึงทำได้เพียงอยู่แต่ที่ด่านชายแดน ไม่อาจจากไปไหนได้