กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในดวงตาที่ทอดต่ำลงครึ่งหนึ่งของเหลียงซูอวิ๋น มีแต่ความผิดหวังเต็มเปี่ยม
ตอนนั้นนางถูกผีเข้าสิงใจอย่างไรกัน เพียงเห็นแก่ฐานะตระกูลของชายผู้นี้ ก็ยอมแลกการหมั้นหมายกับสหายสนิท
บัดนี้จึงได้เห็นหน้าตาที่แท้จริงของชายผู้นี้ชัดเจน ว่าไร้ความรับผิดชอบถึงเพียงนี้ แต่มาบัดนี้ก็สายเกินกว่าจะเสียใจ
นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เห็นเถาหว่านอวี๋ซึ่งเงียบงันไม่เอ่ยคำใดนับแต่กลับมา
คิดว่าตนเองแม้จะเรียกนาง ก็คงเรียกไม่ไหวอยู่ดี
แล้วหันไปมองบุตรชาย “จิ่งชวน เจ้าไปกับแม่เถิด”
เถาจิ่งชวนขมวดคิ้ว “แม้แต่พี่สาวยังไม่ไป เหตุใดจึงเรียกให้ข้าไปอะไรกัน?”
“เจ้าเป็นลูกผู้ชาย ก็ควรมีใจรับผิดชอบ”