กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หานซื่อจงเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเด็กน้อย เด็กชายมองเขาด้วยความระแวดระวังในทันที
“เจ้าเต็มใจจะไปกับข้าหรือไม่? หากเจ้าเต็มใจ ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องถูกทุบตีหรืออดอยากอีกแล้ว”
ลูกน้อยมองบุรุษวัยกลางคนตรงหน้า แล้วหันไปมองตำแหน่งของช่องลอดสุนัข
ที่เขานั่งอยู่ที่นี่ ก็เพียงเพราะอยากรอให้ถึงยามค่ำคืน จะได้คลานเข้าไปจากตรงนี้ แล้วหาเศษอาหารในถังน้ำล้างชาม
ในเมื่อมีคนหาอาหารให้กินได้ ทั้งยังไม่ต้องถูกทุบตี เช่นนั้นเขาย่อมเต็มใจอย่างแน่นอน
เขาพยักหน้าดวงตาคู่สีดำสนิทเป็นประกาย
หานซื่อจงลูบหัวเด็กน้อย ก่อนจะอุ้มขึ้นมาแล้วรีบเร่งไปยังรถม้า นำเด็กไปวางไว้ตรงหน้าเถาเยาเยา
เขาไม่ถามสักคำ กลับไปนั่งบนคานรถม้าแล้วบังคับรถจากไปทันที