กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในขณะที่เถาหว่านอวี๋และเถาหว่านอิ๋งต่างสะพายกระบุงสะพายหลังเดินมุ่งหน้ามายังทางออก
เถาเยาเยาทั้งสองรีบถอยออกมา เมื่อทั้งคู่จากไปแล้ว กู้สือชิงก็มองตามแผ่นหลังของคนทั้งสองที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป
“ต้องการให้ข้าช่วยเจ้าไปดักปล้นหรือไม่”
เถาเยาเยายิ้มพร้อมกับส่ายหัว “ไม่ต้อง ข้ากำลังรอให้พวกนางตรากตรำทำงานหนัก สุดท้ายก็ไม่พ้นกลายเป็นการถักทอชุดแต่งงานให้ผู้อื่น”
“ผู้อื่นที่ว่านั่นก็คือเจ้าสินะ!”
“ฉลาดมาก”
“เจ้าเล่ห์นัก”
เถาเยาเยาเดินกลับไปพลางครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะหาเด็กคนนั้นกลับมาก่อนที่ทั้งสองคนจะไปถึง