กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอผู้คนเหล่านั้นเพิ่งจากไป เถาหว่านอวี๋ก็อดรนทนไม่ได้เอ่ยเรียก “พี่ใหญ่เจ้าหน้าที่ศาล เจ้ามาทางนี้หน่อย ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”
เจ้าหน้าที่ศาลหน้ากว้างเดินไปอย่างรำคาญ “เจ้าเอะอะโวยวายมาทั้งบ่ายแล้ว ไม่เหนื่อยหรือ?”
เถาหว่านอวี๋แน่ใจว่าไม่มีผู้อื่นอยู่ นางจึงกล่าวเสียงเบา “บอกความลับสะเทือนฟ้าดินอย่างหนึ่งแก่เจ้า ในค่ายโจรภูเขาแห่งนี้มีสมบัติซ่อนอยู่ ข้างในซ่อนทองคำ เงิน และอัญมณีไว้เป็นจำนวนมาก
หากเจ้ายินดีพาพวกเราออกไป ข้าก็จะพาเจ้าไป
ถึงตอนนั้นเจ้าเพียงแบ่งทรัพย์สินให้พวกเราบ้าง ปล่อยพวกเราไปก็พอแล้ว”
การปล่อยคนออกไปนั้นเป็นไปไม่ได้ ครอบครัวของเขายังอยู่ที่จิงตู หากเกิดเรื่องขึ้นต้องถูกลงโทษพัวพัน