กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮูหยินผู้เฒ่าเถาไม่ได้เอ่ยปากพูดสิ่งใด นางเพียงแต่นั่งอยู่อย่างนั้น
ผู้คนโดยรอบจำนวนไม่น้อยต่างยืดคอยาวเพื่อมองมาทางนี้
ในเวลานี้เถาจิ่งชวนย่อมมีประโยชน์ขึ้นมาแล้ว
เขาลดสายตาลงครึ่งหนึ่ง ในแววตามีความดูแคลนคนไม่กี่คนนั้น ทว่ายังคงลุกขึ้นทำความเคารพอย่างมีมารยาทครบถ้วน
“หลานขอคารวะท่านอาสี่ ท่านอาห้า”
เถาจ้งหมิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า “พวกเราไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกันแล้ว รับการคารวะของเจ้าไม่ไหวหรอก”
ทว่าเถาจ้งผิงกลับไม่คิดจะใส่ใจแม้แต่น้อย
เถาจิ่งชวนหาได้ใส่ใจไม่ เขาจ้องมองเถาจ้งหมิง “ท่านอาสี่ บางคำพูดหลานที่เป็นผู้เยาว์ไม่ควรกล่าว แต่การกระทำของท่าน ทำให้หลานไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง