กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮูหยินผู้เฒ่าเถาเอาแป้งหมั่นโถวรำออก ฟันซี่หนึ่งหลุดออกมาจากปากนาง นางมองเถาเหล่าซื่อ “เจ้า……”
ในใจของเถาจ้งหมิงบอกได้เลยว่าค่อนข้างเบิกบาน แต่สีหน้ากลับทำเป็นไม่รู้จะวางมือวางเท้าที่ไหน “ท่านแม่……รอสักครู่ ลูกจะไปตักน้ำแกงร้อนมาถวายสักชาม”
ยกน้ำแกงร้อนมาถวาย ประคองด้วยสองมือไปตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านแม่ เชิญดื่มได้อย่างสบายใจ น้ำแกงอุ่นพอดี”
ฮูหยินผู้เฒ่ายังตัวร้อนอยู่บ้าง ลำคอแห้งผาก นางรับชามมาลองชิมสักหน่อย น้ำแกงอุ่นจริง ๆ จึงอ้าปากดื่มไปคำใหญ่
เถาเหล่าซื่อรีบหลบออกไป เห็นฮูหยินผู้เฒ่าพ่นน้ำแกงในปากออกมาทั้งหมดราวกับน้ำพุ
นางยื่นมือสั่นเทาชี้ไปที่เถาเหล่าซื่อ ปากยังคงพ่นออกมาไม่หยุด