กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยาปรายตามองหวังเจียฮุ่ยแวบหนึ่ง “อะไรกันที่ยอมจริง ๆ และยังเต็มใจอีกด้วย”
หวังเจียฮุ่ยพยักหน้า “เจ้าพูดมาได้เลย ถือเสียว่าข้าไถ่บาปให้เจ้าเด็กเหลือขอนั้นก็แล้วกัน”
ขณะที่นางถูกกลั่นแกล้งในจวน พวกเขากลับทำเป็นหูหนวกตาบอด แต่พอมีเรื่องต้องมาขอร้องนาง กลับพูดหนักแน่นมั่นหมายว่าจะไถ่บาป คนเช่นนี้ไม่คู่ควรแก่การเชื่อถือเลยแม้แต่น้อย
แต่จะใช้ให้นางเป็นแรงงานรับจ้าง ก็ถือว่าไม่เลว
ชาติก่อน หวังเจียฮุ่ยก็ไม่ต่างกัน มิใช่หรือ นางใช้เจ้าของร่างเดิมกับบิดาผู้โง่งมของนางอย่างสบายใจเฉิบ ยังทำท่าราวกับเป็นเรื่องสมควรเสียอีก
บัดนี้ถึงคราวที่นางจะใช้งานหวังเจียฮุ่ยบ้าง นางจะไม่ใจอ่อนต่อนางเด็ดขาด
“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าต้องคอยรับใช้ข้าทุกเมื่อ ทำได้หรือไม่”