กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเหล่าซานเห็นว่าวิธีนุ่มนวลไม่ได้ผล จึงถือหม้อดินเผาเดินจากไปทันที
มันไม่เชื่อหรอกว่าเดี๋ยวพอไปเจอท่านแม่แล้ว เถาเหล่าซื่อยังจะกล้าแข็งขืนเช่นนี้อีก
ผลปรากฏว่าวิ่งออกไปได้ไม่ถึงสามก้าว คนก็ล้มคะมำหน้าคว่ำลงกับพื้น ฟันหน้ากระแทกจนเลือดออก
ส่วนหม้อดินเผาก็ลอยละลิ่วออกไปเป็นเส้นโค้ง
เถาเยาเยาตาไวใจเร็ววิ่งเข้าไปรับหม้อดินเผาไว้อย่างมั่นคง
“ท่านอาสาม ข้าเคยเห็นคนไร้ยางอายมามาก แต่ไม่เคยเห็นใครไร้ยางอายเท่าท่านมาก่อน แย่งของคนอื่นถึงตรงหน้าต่อตาผู้อื่นเลยหรือ”
ตอนนั่งกลับมาข้างกองไฟ นางยังจงใจเหยียบมือเถาเหล่าซานไปหนึ่งที ทำเอาเขาเจ็บจนแยกเขี้ยวแสยะปาก
“นังเด็กบ้า เจ้าตาบอดหรือไร ยังไม่รีบเอาเท้าเจ้าออกไปอีก”
เถาจ้งหมิงเดินเข้าไปแล้วเตะเข้าที่ท้องของเถาเหล่าซานหนึ่งที